كنايه

آري ، به سخن كنايه اي گفتي و رفتي
... ديروز كه آخرين بار ديدمت
آرام خنده اي كردي و رفتي

***
... ديشب كه صداي ماه پيچيد
، در كوچه ي تنهايي هر شب
... در خلوت پنهاني ترديد
از ماه گلايه اي كردي رفتي

***
... من ماندم وغم ، دوباره تنهايي
... تو رفتي جاي پايت مانده
، بر روي نگاه شمعداني

***
من ماندم و يك سوال بي پاسخ ، اما
... آخر ز چه رو وقت رفتن
، با عشق
... مرا غريبه اي خواندي و رفتي ؟

محمد دلاور

بهار 83

مردم همه يك به يك ميمرند

شبها چه غريبه ، سخت دلگيرند
غم ها چه عجيب ، پر كينه
دل ها همه يك به يك مي گيرند
... مردي چه غريبه ، در خياباني مرد

مردم همه يك به يك ميمرند
... يك قطره ي اشك
!چه شد كه ديروز نريخت ؟

، يك سايه نماند
روي اين ديوارم
... ديشب از جاده مي پرسيدم

آخرش را
كه كجا خواهد بود ؟
تا آخر اين جاده هم راهي نيست ...
مردم همه يك به يك ميمرند
***
، گفتم : چه شده است
شب است و مهتابي نيست ؟
... گفتند كه مردم همگي در خوابند

، آري
مردم همگي در خوابند

... كودكي گوشه ي شب مي ميرد
مردم همه يك به يك ميمرند
***
از عشق چه شد كه حرفي نماند ؟
... ديروزيك گل سرخ روبرويم ميمرد
يك روز جوانيم خواهد مرد
... من اگر مردم
! روي قبرم ننويسيد جواني ناكام
مردم همه يك به يك ميمرند
***
، گفتم تو براي من بمان
: اشك مي ريختم كه گفتم
تو مرو
گفتي كه هر آنكه
، مانَد
... مُردَست
مردم همه يك به يك ميمرند
***
... باز از پشت همين پنجره مي ديدم
، رنگ خاكستري دنيا را
... پشت همين پنجره بود كه
، ديدم رفتي

... : پنجره را باز كردم و داد زدم
مردم همه يك به يك ميمرند

محمد دلاور
خرداد 1382
مشهد
(... تقديم به همه ي آناني كه رفتند و نمردند )

من مي نويسم

.... به نام او كه نوشتن را به بشر آموخت

سالهاست بدون آنكه بدانم
،چرا و چگونه
... مي نويسم

. در فروردين ماه 1364 در خانواده اي مذ هبي در مشهد بدنيا آمدم
تحصيلات ابتدايي رادر دبستان سجاد، راهنمايي را در مدارس شهيد
مفتح و معارف سجاديه و دبيرستان و پيش دانشگاهي را در موسسه ي
معارف سجاديه مشهد گذرانده و اكنون نيزدانشجوي رشته مهندسي عمران مشهد مي باشم و

. مشغول ادامه تحصيل
پدرم مهندس عمران است و علاقه ي بيش از حد ايشان به ادبيات ، با عث شد من نيز اين راه

را ادامه بدهم و در اين راه نيز اساتيد گرانقدري چون استاد حميد قلعه اي نيز مرا بسيار

. ياري كردند كه از همه ي ايشان صميمانه سپاسگذاري مي كنم
... مهم نيست آدم براي چه مي نويسد ، چگونه مي نويسد، و حتي براي كه
، مهم نوشتن است . درون انسان به منزله ي دنياي عظيمي است ، هرگاه قلم به دست

مي گيريد ، ديگر خود را آماده ي پشت سر گذاشتن دنياي ماده مي كنيد ، دنيايي كه جز

دروغ ، ريا و نفرت هيچ هديه اي براي براي اين انسان فاني ندارد ،نقاب ها را كنار

. مي گذاريم و با حقيقت وجود خود پاي به اين عرصه مي گذاريم
سرشار شدن از احساس لذتي است كه در اين هنگام به شما دست مي دهد مهم نيست

بگويند : ديوانه ام يا در دنياي ديگري سير مي كنم ، مهم اينست
كه ديگر اينجا ، در اين دنياي درون ، من خودم هستم ، من ،خودم و خودم
... بدور از هر كينه ، ريا ويا نقاب
... آري آنوقت ديوانه ام ، ديوانه اي كه از هر عاقلي بهتر مي فهمد
دورويي بهتر است يا يكرنگي ...؟
عشق يا نفرت ... ؟
، گاهي وقتها دلم مي گيرد ، يا براي كسي تنگ مي شود ... من فقط مي نويسم

... حتي ميان گريه باز هم مي نويسم
،راستي
.هر وقت غروب را ديدي ، دلت گرفت

،هروقت احساس كردي ، داري ازدرون منفجر مي شوي
،هر وقت احساس كردي ، دلت در حسرت چيزي است ، كه نمي يابي هر وقت احساس كردي
دستانت با قطرات اشك تر مي شوند
. دروازه ي دنياي درون باز شده است

. بنويس


محمد دلاور
تابستان 83

ساده بايد مرد

گركه، رفتن شكوه اي با شد
،بر سكوت سرد اين بيداد
گركه، ماندن هم سكوتي مبهم
، در ميان اين همه فرياد
ساده بايد گفت : بايد رفت

***
گر كه مردن هم صدايي گرم، نافذ
زنده ماندن هم سكوتي سرد گيرا
ساده بايد مرد، با يد رفت

***
،تا ابد يك راه بيراهه برايم هست با قي
مردن و گفتن از بي وفايي ، جدايي
.... تباهي، سياهي

محمد دلاور

خرداد 83

باز هم دير شده بود

. بازم دير شده بود و من دلم رو از دست داده بودم
تو خيابون بي هدف راه مي رفتم . بدون اينكه بدونم چرا و كجا

، مي خوام برم ؟! كنارم يه دست فروش داد مي زد : " گل

"...گل دارم ، گل براي اونايي كه دوسشون داريد

من راه خودم رو مي رفتم . با خودم گفتم اين بنده خدا هم حتماً دلش

يه جا گيره ، خواستم بهش بگم : عمر اونايي كه دوسشون داري

. اندازه ي همون گُله ، ولي نگفتم
بازم دير شده بود ، دفعه ي قبل با خودم عهد بستم ديگه كسي رو

.به دلم راه ندم ، ديگه فرقي نمي كرد بازم دلم رو از دست داده بودم
، گل فروش گفت : يه گل بدم آقا ؟ . خيره منو نگاه مي كرد ، منم بدون

اينكه هيچ حرفي بزنم . خيره تو چشماش نگاه مي كردم . احساس

مي كردم يه جورايي مثل منه
يعني اون هم مثل من نمي تونست به كسي كه دوسش داره ، بگه نه ؟
. دوباره گفت : گل نمي خوايد ؟

،چرا هميشه آخرش اينجوري ميشه ؟ يادِ اولين باري كه ديدمش افتادم

. خيلي آروم و ساكت ، فقط لبخند مي زد
آره ، بازم دير شده بود ، قبل ازاينكه بخوام بهش بگم ، نه ، ديگه نمي تونم

باهات بمونم احساس كردم ، دوسش دارم
به گل فروش گفتم : راستي آقا چرا عمرچيزايي كه دوسشون داري ، مثل

... عمر گل مي مونه ؟ گفت : چي ؟ آقا گل نمي خواي مزاحم نشو
. به راهم ادامه دادم
راستي مي دونه دوسش دارم ؟
راستي اگه همه ي گل فروشا مي دونند عمر گل اينقدر كمه ، چرا بازم

گل مي فروشند ؟
خسته بودم ، به گذشته فكر مي كردم . مي خواستم بهش بگم من دوستت

... دارم ، ولي
با خودم فكر مي كردم : ولي چي ؟
... من بايد بهش مي گفتم ، ديگه نمي تونم اون بايد راه خودش رو بره
،نفهميدم كي رسيدم خونه ، رفتم تو اتاقم يه گوشه كز كردم . پيرهنم داشت

. خيس مي شد . داشتم گريه مي كردم
مامانم گفت باز چه ته محمد ؟ يواشكي اشكامُ پاك كردم و گفتم : هيچي سرم

درد مي كنه . گفت نه ، يه چيزيت هست
باخودم گفتم ، آدم هاي اطراف چه قدر يك نفر رو درك مي كنند ؟ راستي

مامانم مي دونست چراعمر گل اينقدر كمه ؟ چرا آدم ها به هم گل مي دند ؟
دوباره از خونه زدم بيرون
به دختري كه يك ماه پيش ديده بودم فكر مي كردم ، اون لبخند و

. نگاه معصومانش جلوي چشمام بود

هميشه اگه تو اين حال بودم مي گفت : چه ته محمد ؟

... چرا با من حرف نمي زني ؟ ... من بايد بهش مي گفتم : ديگه بايد بري
. بازم دلمو از دست داده بودم
تو پياده رو قدم مي زدم ، دو تا پرنده رو درخت واسه هم آواز مي خوندند

، حتماً به هم مي گفتند : تا آخرخط با هم ميرند ، تا هر جا كه باشه

راستي چرا پرنده ها. به هم گل نمي دند ؟

. اين سوال ها هميشه منو ديونه مي كرد
من بايد بهش مي گفتم : ديگه بايد بري . تا همين جاشم دير شده ، ديگه نمي تونم

... بيشتر از اين عاشقت بشم ، برو
. بازم دير شده بود و من عاشقش شده بودم
، يه روز بهم گفت : اگه يه روز نباشي مي ميرم ، زد زير گريه . نمي دونم

. چرا بهش نگفتم ، شايد يه روز نباشم ، اون روز بهش يه گل دادم
... من بايد مثل دفعه هاي قبل بهش مي گفتم : دوستت دارم ، ولي
.ولي بايد برم
.راستي ديروز ديدمش ، بهش همه چيز رو گفتم
... گفتم : اين فقط پرنده هاند كه تا آخر خط با هم مي مونند
... گفتم : ما ها مثل گل مي مونيم ، دير يا زود هم بايد بريم
... گفتم : راستي از گل فروش سر محلمون يه گل بخر
زد زير گريه گفت : كجا ميري ؟
،گفتم : خودمم نمي دونم
.. ولي بايد برم
... اونم گذاشتو رفت قبل ار اينكه بهش بگم دوسش دارم

محمد دلاور

تابستان83

(... ديگه دير شده بود قبل از اينكه ، بهش بگم دوسش داشتم ، رفت )

امروز هم روز خوبيه براي مردن

امروز هم ، روز خوبيه براي مردن
امروز هم مثل بقيه روزها، روز خوبيه براي مردن
، كاش قبل مردن اونو نمي ديدم
، مي شه فردا هم مرد
... كاش قبل از مردن ، يكبار ديگر به او مي گفتم ، دوستش دارم ، اما
راستي اگر يك روز ديگه وقت بود چي ؟
مهم نيست امروز هم روز خوبيه براي مردن
حداقل اين تجربه را داشته ام كه كسي را دوست داشته باشم
... و همين براي مردن كافيه
، باد هرگز نمي ميرد
... چون او كسي را تا به حال دوست نداشته

، و اين سرنوشته افراديست كه نمي ميرند
اين كه كسي را دوست نداشته با شند
***
... من براي چه زنده ام ؟
... وقتي ديروز مردن يك گل سرخ را مي ديدم
***
، اولين باري كه يك گل سرخ را ديدم
... با خودم فكر كردم نمي ميره
.!چه زود مرد
، امروز روز خوبيست براي مردن
...من قبل از مردن يك گل سرخ را ديده ام

و يك نفر كه گل سرخ را به او بدهم
***
، زندگي
، اين لغت با من چقدر غريبست
نه اتفاقاً خيلي آشناست
تويكي ازهمين روزهاي زندگي بود ، بهش گفتم دوسش دارم
... و اين يعني زندگي
!!! پس من قبل از مردن زندگي رو ديدم
و زندگي يك گل سرخ رو
. و كسي رو كه بهش گفتم دوسش دارم
***
مردم از كنارم رد مي شدند ، ولي من فقط سايشون رو، روي ديوار مي ديدم
، پس من قبل از مردن مردم رو هم ديده بودم
كه فقط از خودشون يه سايه اي بيشتر نيستند
، آره ، همين شناخت براي مردن كافيه
من مردم رو ديده بودم و گل سرخي را كه بهم ميدادند كه چه زود ميمرد و
... و كسي رو كه با همه ي مردم فرق مي كرد و من بهش گفته بودم دوسش دارم
***
... يكي بهم گفت : برو بمير، تو به پوچي رسيدي
با خودم فكر كردم چه طور من به پوچي مي رسم ولي همه ي مردمي كه صبح تا
شب به هم دروغ مي گند ، به پوچي نمي رسند؟
چه طور توي دنيايي كه حقيقت و سادگي مرده ، اين مردم تصميم به مردن نمي گيرند؟
، آره
من قبل از مردن ، دنياي پر از كينه و دروغ رو ديده بودم … و آدمي رو كه يكي از همون مردمي بود كه تو اين دنيا زندگي مي كردند و به هم گل سرخ مي دادند
فكر كنم گل سرخ هم حتماً به اين دليل زياد دوام نمي آورد كه ، اون دليلي كه آدم
ها به خاطرش به هم گل سرخ ميدادند زياد دوام نمي آورد
... اون كسي كه بهش گفتم دوسش دارم گفت اسم اون دليل
، عشقه
***
، يك گل سرخ كشيدم و بهش دادم و گفتم دوسش دارم
، گفت: اين كه يك گل واقعي نيست
، گفتم به جاش هيچ وقت نمي ميره
، من براش يك گل سرخ واقعي كشيده بودم
زير نقاشي نوشتم : اون دليلي كه براش اينو بهت دادم تا ابد ، دوام مياره
، خوب امروز هم روز خوبيه براي مردن
... اگه قراره فردا بميرم ، من يه كاري كردم كه شايد بقيه مردم نكردند
... يك گل براش كشيدم و بهش گفتم : تا ابد دوستت دارم

محمد دلاور

تابستان 1383

. من به پوچي نرسيدم)
. من به آ خر خط هم نرسيدم

. من از دنيا هم بدم نيومده
. فقط اينو ميدونم كه آدم هرلحظه بايد آمادگي مرگ رو داشته باشه
.اگه اينجوري باشه ، مي شه همين امروز مرد
آدم مي تونه به اون چيزايي كه داره قانع باشه
،به داشتن يك گل سرخ
، به داشتن كسي كه بهش بگه : دوستت دارم
... اما وقتي مي بيني ، اون گل سرخ مي ميره
يا وقتي مي بيني، ديگه كسي پيدا نمي شه بهت بگه : دوست دارم
... اونوقت كه مي بيني عمرت تموم شده و حالا
(تو يك محكوم به مرگ هستي قبل از اونيكه خودت بميري

گلايه

مي كنم گريه چه ساده ؟

اشك در چشمان من

مي خورم غصه ز ديده

كينه اي در قلب من

شكوه اي ساده ، گلايه

***

مي كشم عكست درون قاب دل

يك پرنده

پر زدي

آهسته ساده؟

مي كُشم در دل مي سپارم خاك

يادت

زير باران ، من شبانه

***

... مي روم ديگر ز اينجا

مي گذارم جا برايت

دفتر خاطراتم

همان را كه كردي تو آن شب

پاره ، پاره

***

مي سرايم شعر رفتن ...

مي روم

مي نگارم

بر در و ديوار شب

... قصه ي خود

قصه ي مردي غريبه

***

گر ز ماه از من بپرسي بعد من

گويد آهسته

چه ساده

مي شكستي

تو دلش

بي بهانه ، بي بهانه

؟؟؟

محمد دلاور زمستان 1382

لطفاً نظراتتان را راجع به سايت در اين قسمت بنويسيد
!(هميشه مشوق من بوده ايد )


تعداد بازديد كنندگان اين سايت

ارتباط با نويسنده ي سايت
(محمد دلاور)